SİYASETİ/ÜLKEYİ ANLAMA BİÇİMLERİ

Adalet vahyin gölgesinde gelişmiyorsa ona zulüm sirayet etmiş demektir.

Düşünce, siyaset de eğer bir toprak üzerinde ve belli bir zaman diliminde icra edilmiyorsa o düşüncenin kıymet-i harbiyesinin ne ifade ettiğini tefekkür etmemiz lazım gelir.

İslam'ı pisliklerden temizleme görevimiz sınırlı. İslam'ı kirletmeme ödevimiz var. Dinin sahibi Allah'tır. Onu O korur. Hiç kimse kendini din ile İslam ile eşitlememeli.

İslam'ı korumaya (!) çalışanların bir kısmı farkına varmadan İslam'ı hayatın dışına itiyor. Bu tutucular, modernist kafalarla aynı işi yapıyorlar. Biri dini düne/hayale, yaşanması zor bir alana hapsediyor, diğeri modern dünyanın oyuncağı haline getiriyor. (Bkz. Aliya, İslam Deklarasyonu).

İslam, hayatı çepeçevre kuşatır. Dinin alanına girmeyen hiçbir şey olmaz. İslam ile hayat arasındaki bağı nasıl kurabiliriz.

Bu durum, bu hal, bu bakış açısı, siyaseti ve ülkeyi de tesiri altına alır veya almalıdır.

İdealler, düşünceler; bir zaman diliminde ve bir toprak parçası üzerinde hayatiyetini sürdürür, neşvünema bulur. Onun için zaman ve zemin olmadan bir düşüncenin savunuculuğunu yapmak mümkün değildir.

Burada üzerinde durulması elzem olan; zaman ve zeminde müşehhaslaşan düşüncenin zaman ve zemine saplanmamasıdır. Zemine saplanma; ırkçılığa ve toprak taparlığa kapı aralayabilir. Zamana saplanma ise züppeliğe dönüşebilir.

Bugün Türkiye siyaseti, birtakım mecburiyetler tahtında yürüyor. Bunlar hesaba katmadan bir değerlendirmede bulunmak afakidir.

1- Türkiye, NATO üyesidir. Askeri altyapısı bu kuruluşla uyumludur. Askeri eğitim, askeri yapılanma buna göredir. NATO'dan çıkabilme imkânı var mı?

Diyelim NATO'dan çıktı, kendi başına hiçbir kampa yaslanmadan ayakta kalabilir mi? Önerilen Avrasya paktı veya başka bir askeri kuruluşa girerse ne olur? Bu soruların cevabı verilmeden ahkam kesmek işe yaramaz.

2- Türkiye, iktisadi olarak Batı iktisadına bağlıdır. Yani kapitalist dünyaya merbuttur. Bugün ithalat ve ihracatın kaçta kaçı batılı (ABD-AB ve peykleri) ülkeler ile kaçta kaçı diğer ülkeler iledir. Verilere dayanarak bir tablo çıkartılırsa hangi dünyaya ait olduğu anlaşılır.

3- Bankacılık, para sistemi vb. gene batıya bağlıdır. Dolar ve Euro olmadan ticaret yürütmek mümkün mü? Yeni bir para sistemi veya yerel para birimi ile ticaret nasıl olur. İslam ortak parası (dinar) nasıl oluşur?

4- Türkiye'nin idari yapısı, -son cumhurbaşkanlığı sistemi hesaba katmadan- Tamamen batı tarzıdır. Kurum-kuruluşlar, belediyecilikten, itfaiyeye, dernekçilikten cemaat yapısına değin...

5- Hukuk sistemi, Avrupa'nın bir eyaleti gibidir. Bilhassa Avrupa Birliğine girme sevdasıyla başlayan süreç. İç hukuk Avrupa hukukunun alt birimi gibi. Bize dayatılan feminist yaklaşımlar, aileyi tarumar eden kanunlar vb. bunun acısını hepimiz çekiyoruz. Ama Avrupa böyle istiyor, ne yapalım (!) deniliyor.

Burada bir parantez açıp AKP'nin ve hassaten R. Tayyip Erdoğan'ın tarihteki BATILILAŞMAYA savaş (!) açması da bir çelişki bir dilemmadır. Avrupa birliğine girmek batılılaşmanın zirvesidir. Lakin Tayyip Bey'in bugün yaptığını o gün yapanlara, kadrolarıyla birlikte koro halinde saldırmalarına ne demeli?

6- Eğitim sistemi tamamen Batılı tarzda. Okul taksimi ilkokul-ortaokul-lise taksimatı dahi batılı tarzdır.

Batılılıkla alakalı bu kadarı bile yeter...

Bir de bugünkü dünya var. Etrafımız var, komşularımız var, bölgemiz var, bir dünya umumi siyaseti var. Türkiye bunları hesaba almak zorundadır. Etrafımız çok güvenli değil. Ateş çemberi içinde bir ülkedir Türkiye...

Türkiye'ye önerilen ve bazı çevrelerce dayatılan dünyaya da bakmamız gerekecek.

Batıya mahkûm olmanın acısını çekiyoruz. Bu acı bize ders olmalı?.

Bir kamptan öbürüne savrulmak, siyaset değil, sadece efendi değiştirmektir. Efendilerden bıktık. Cumhuriyet kurulurken şeyhler, efendiler vb.. yok sayıldı onlara cephe alındı, iyi bir yola girildi kabul edildi ama gördük ki efendi değiştirmişiz. Şeyh-ağa... gitti yerine dünya ticaret tröstleri, dünya siyasi hegemonyası, dünya adli despotizmi geldi. Acaba hangisi daha zalim ve yaptıkları toplumun dengesini ziruzeber ediyor.

İmdi gelelim kendi halimize; Türkiye diye bir ülkede yaşıyoruz. Coğrafyadan kopamayız. Koptuğunu sananlar hayal görüyor. (İsmet Özel; hayal görmektense rüya görmeyi yeğler.)

Kendine güvenmek verilere dayanırsa bir değer ifade eder. Ülke, hatta bölge ve İslam dünyası/ coğrafyası değişmeden Türkiye'nin tek başına yeni ve olumlu bir yola girmesi mümkün olamaz. İlk önce ülke içi güven tesis edilmeli. Cumhuriyetin ilk yıllarındaki korkulardan kurtulmalıyız. Çünkü yeni tehlikeler ve yeni tehditler var, bunlar daha acımasız ve gaddar.

İki önemli tehlike diye bize sunulan cumhuriyetin ilk kuruluşunda bugün artık başka evreye çevrildi. Bunlar; İslamlık ve Kürtlük idi. Bugün dünya bu iki tehlike üzerinden üstümüze çökmeye çalışıyor. Türkiye de dünyanın bu çöküş stratejisinin içine yerleştirilen hile ve tehlikeleri göremiyor veya görmek istemiyor. İslam insanlık için elzem hale geldi, bunu fark etmeyen züppe takımı ülkede şeriat tehlikesi var(!) diye yaygara koparıyor. Şeriat tehlikesi(!) ne demekse, onu bahane ederek gençliği ateizme, sapkınlığın her türlüsüne sürüklüyor. Hiçbir kutsalı olmayan. Mesuliyet duygusu taşımayan bir nesli bu ülkeye reva görüyorlar. Bahane Şeriat. Şeriatı da anlasalar gam yemem.

Kürt - Türk ayrışmasını bize dayatanlar; kendileri farklı dil- din ayırımını zenginlik, olgunluk kabul ediyorlar, bize gelince düşmanlık vesilesi oluveriyor. Komşularımızla düşman oluş beka meselesi oluyor. Ama AB ülkeleri bir devlet haline getirmeye uğraşıyor.

B ize dayatılan meseleler zaman aşımına uğramış, çağdışı meselelerdir. Topyekûn bir dünya var. Küresel dünyada ayakta kalabilmek için Ehl-i İslam, kendi dünyasını oluşturup, AB benzeri bir birlik kurarak ancak ayakta kalabilir. Bunun için bölgesel birlikler; Afrika Birliği, Türk dünyası birliği, İslam İşbirliği teşkilatının canlandırılması vb. oluşumlara kafa yormalıyız ve bunların alt yapısını oluşturmalıyız.

Bunları kendi düşüncesine aykırı görenler batının veya doğunun oyuncağı olmaya mahkûmdurlar. Oyuncak olmak istemeyenler siyasete ve ülkenin geleceğine böyle bakmaya alışmalıdırlar.

Kâzım Sağlam