İSLAM VE SORUMLULUKLARIMIZ

Önce Müslüman olarak kişiliğimizi, sonra insanlara ulaştıracağımız mesajımızı doğru ve sağlıklı bir şekilde oluşturabilmek, ortaya koyabilmek için İslam’ın çağlar boyunca sabit kalacak hükümlerinin neler olduğunu bilmemiz, bunları sahiplenmemiz ve bunların hiçbir şekilde tartışma kabul etmeyecek hükümler olduğunu bilmemiz icap ediyor. Müslümanın iman esasları tartışılamaz. Müslümanın ahlakı tartışılamaz.

İslam’ın ahlakı ve değer hükümleri tartışılamaz. İslam’ın eşya ve olaylar ile alakalı olarak koyduğu helal, haram, farz gibi fıkıh kitaplarında mükelleflerin fiillerinin hükümleri denilen hususlar, İslam’ın konuyla alakalı delilleri muvacehesinde verilen bu hükümler tartışılamaz.

Bunlar İslam’ın ve Müslümanların sabit değerleridir. İslam’ın suçlarla, cezalarla alakalı hükümleri tartışılamaz. İslam’ın tesettürü tartışılamaz. Miras hukuku tartışılamaz.

Bunlar gibi… Cenab-ı Allah’ın Kur’an-ı Kerim ile, Yüce Resul’ün sünnet-i seniyyesi ile, tespit etmiş olduğu açık ve net hükümler hiçbir şekilde Müslüman için tartışma konusu yapılacak konular değildir.

Bunlar bizim sabit değerlerimizdir, bunlar bizim değişmezlerimizdir.

Konuyla alakalı olarak, vaktiyle başımdan geçmiş ufak bir hatırayı anlatmak istiyorum: Bir gün genç bir delikanlı geldi. “Hocam” , dedi, “Ben sizinle bir hususu tartışmak istiyorum.” “Hayhay” dedim, “Nedir?” “Recm konusu, İslam da var mıdır yok mudur? Siz ne diyorsunuz?” diye sordu. “Bana göre vardır, ben olduğuna inanıyorum, hadis-i şerifte, Sünnet’teki uygulamada ve hatta ümmetin icmaıyla sabittir.” dedim. “Ama Kur’an-ı Kerim’de yoktur.” dedi. “Bir an için, dinde olmadığını senin gibi kabul edeyim.” dedim. “Ama zina edenlere yüz değnek vurulacağı sabit, değil mi? Bu Kur’ân-ı Kerimde var değil mi?” “Evet.” dedi. “Peki, Kur’ân’da olan bu cezanın şu anda bizim hayatımızdaki etkisi nedir? Biz bu suçu işleyenlere bırakalım recm cezasını, Kur’ân’daki değnek cezasını uygulayabiliyor muyuz? Bunun şartları var mı? Bunu uygulama imkânı var mı?” diye sordum. “Yok.” dedi. “O halde,” dedim, “Recm cezasını seninle bir kenara bırakalım, seninle el ele verelim, şu Kur’ân-ı Kerim’de olduğunu senin de benim de ittifakla söylediğimiz şu sopa cezasını uygulayacak ortamı, bunun şart ve imkânlarını, bu uygulamanın yapıldığı sistemi, nizamı oluşturmak için mücadele edelim. Bunu gerçekleştireceğimiz vakitte de recmedilmesi gereken bir kişi eğer gelirse, onu âlimlerimize, hâkimlerimize, kadılarımıza havale edelim, onlar hükmünü versinler. Çünkü bu bizim şu anda uygulayabileceğimiz bir hüküm değildir.” Sonra da sordum: “Tartışacağımız başka bir konu var mı?” Cevap vermedi, işin ciddiyetini anladı.

Şunu söylemek istiyorum. Bunlar bizleri bu gibi konularla uğraştırarak, İslam’ın günümüzde gündem edilmemesi gereken meseleleriyle –bir takım mihrakların yönlendirmelerine uygun olarak- uğraştırıp asıl üzerinde durmamız gereken işlerimizi ihmal etmemizi, asıl kilitlenmemiz gereken hedeflerimize doğru ve sağlıklı adımlarla yürümemizi engellemek istiyorlar. Bunun farkında olalım.

Efendim, Cenab-ı Allah Ashab-ı Fil’i kuşlarla helak etmedi, çiçek hastalığıyla helak etti. Bunu bugün tartışmanın bize ne faydası var? Müslüman olarak bizim hayatımıza getireceği zenginlik ne? Cenab-ı Allah böyle bir mucize gösterdi mi, göstermedi mi? Bunu Kur’ân-ı Kerim’de bize anlatıyor mu, anlatmıyor mu? Sen bunu çiçek hastalığı mı kabul edersin, rivayetlerin belirttiği şekilde mi kabul edersin? Bu ayrı mesele. Sen Ashab-ı Fil’i helak edenin niçin helak ettiğini, oradaki esprinin ne olduğunu benimle beraber anla, beraber bu esprinin üzerinde ittifak edelim ve bunun gereklerini yapalım ve biz de bugün Ebrehe’yi ve ordusunu andıran zalimlere karşı Ebabil kuşları olalım. Olmamız gereken bu, yoksa Ashab-ı Fil neyle helak edildi, değil. Sen Fil Ashabını helak etmek için ne yapıyorsun? Allah-u Teala’nın bu nihai kaderinin tecelli etmesinde senin rolün ne? Vazifen ne? Sen neyi ifa ediyorsun, neyi yerine getiriyorsun?

Vaziyet bu olduğuna göre, Cenab-ı Allah’a ve dinine karşı sorumluluklarımız çok büyük demektir. Bunu bilmek, bu görevi yüklenmek dille söylemek kadar kolay değildir. Hemen olup bitecek bir şey değildir.

Bu görev şerefli bir görevdir. Hayat boyu devam edecek bir görevdir. Herkes bizi bu dünyada yalnız bıraksa, tek başımıza dahi kalsak, bir nefes alıp vermek gücümüz olduğu sürece, o görev uğrunda infak edebileceğimiz bir kuruşumuz olduğu sürece o görevin gereği ne ise onu yerine getirmek de görevimizdir. Bu büyük ve azametli görevi hiç birimizin elbette tek başına yerine getirebilme imkânı yoktur. Dolayısıyla evvela Müslüman olarak kendimizi, kimliğimizi, yaşantımızı, ilişkilerimizi, ahlakımızı sağlıklı ve doğru bir şekilde oluşturmamız ve aynı değerleri, aynı kanaatleri, aynı endişeleri, aynı emelleri, aynı umutları bizimle paylaşan, bizimle taşıyan kardeşlerimizle yan yana, bir arada yürümesini bileceğiz, öğreneceğiz. Bunun zorunlu bir görev olduğunu da aklımızdan hiçbir zaman çıkarmayacağız. Böyle bir vazifemiz vardır. Bu vazife peygamberlerin ve peygamberlerin izinden gidenlerin vazifesidir.

İnsanların dünyalarına daldığı, dünyaları adına yatırım yaptığı, belki âhiretlerini unuttuğu âhiretlerini hesaba katmadığı, Allah’ın dininin ölçülerini hatırlarına getirmediği bir dünyada, ezici bir çoğunluğun böyle olduğu bir dünyada, Allah’ın dininin endişesini taşımak, o dinin istediği kimliğe bürünmek için gereken azmi, kararlılığı gösterip gerekli sebatı, fedakârlığı ortaya koymak elbette ki çok mukaddes, çok ulvi, çok yüce bir vazifedir ve bunu, bu vazifeyi yerine getirebilenler için erişilmez bir şereftir.

Bizler böyle bir şerefe aday olarak görüldüğümüzü hissediyoruz, hepimiz ve bizim gibi olanlar, burada olup ve olmayan, dünyanın neresinde olursa olsun, yani dağların, göklerin, yerin taşımaktan çekindikleri son derece şerefli bir emaneti taşımak gibi bir sorumlulukla karşı karşıyayız.

Bu kadar milyarlarca insan arasında Cenab-ı Allah İslam’ın bilincinde olmayı böyle bir azınlığa bahşetmiştir ve biz bu azınlık içerisinde bulunduğumuz için Cenab-ı Allah’a karşı bir takım sorumluluklarımız vardır, şükretmemiz yanında, şükretmekten ayrı olarak. Hem sorumluluğumuzun bilincinde olalım, hem bu sorumluluğun bizim için erişilmez müstesna bir şeref olduğunu bilelim, bu sorumluluğun gereğini yerine getirebildiğimiz oranda da bu şerefe nail olacağımızı unutmayalım.

Allah dünyada ve ahirette sırat-ı müstakim üzere hep birlikte yürüyüşümüzü gerçekten ihlâslı, samimiyetli, dosdoğru kılsın.

Allahu Teala’nın -ömrümüzün son nefesi dâhil olmak üzere- son nefesimize kadar İslam’ın müstakim yolunun üzerine hep birlikte, her geçen gün gücümüz, maddi ve manevi imkânlarımız ve niteliklerimiz yükselmiş, keyfiyetimizle de kemiyetimizle de artarak, çoğalarak, yükselerek, izzetle ilerlemeyi müyesser kılmasını niyaz ederiz.

Dünyanın dört bir yanındaki kardeşlerimizin üzerlerindeki zulmün, bizlerin üzerindeki zulmün, küfrün tasallutunun, her geçen gün daha hızlı bir şekilde gerilemesini sağlamasını, bu konuda da bizleri pay sahibi kılmasını Yüce Mevla’dan niyaz ederiz.

M. Beşir Eryarsoy