KUDÜS'TEN 15 TEMMUZA ÜMMETİN SERENCAMI
Medeniyet Yöneticisi · 20.01.2018 · 7 dk. okuma · Güncellendi 22.08.2026
Şahıs ve mekânların kıymet ve kutsiyeti Kudüs'e yakınlığıyla ölçülür.
Vahiyle şereflenmiş eksen ve kurucu şehirlerden biri olan Kudüs, Müslümanların, binlerce yıl öncesinde kendisiyle istikamet buldukları, kendisiyle Rabbe yöneldikleri müstesna ve oldukça yüksek rütbelere sahip ulvi bir şehirdir.
Dün olduğu gibi bugün de ve yarın da istikamet ve kulluğun ölçüsü Kudüs olacaktır. Bu ulvi şehir, Asr-ı Saadet döneminde müminle münafığı, Müslüman'la Yahudi'yi nasıl ayırt ediyor idiyse bugün de safları, kimlik ve kişilikleri, inananlarla inanmayanları birbirinden ayırt etmektedir.
Kudüs'ün kaderi nebilerin kaderine benzer. Çektiği sıkıntılar, yaşadığı hüzün dolu bereketli hayat, âlemlerin Rabbine en yakın duruş, mümin, mütevekkil ve sabırlı bekleyiş tıpkı bir nebi gibidir; özellikle de son nebi Muhammed aleyhisselâm gibi.
Bugün için Kudüs'ü yalnızlığa terk etmek, onu kendi kaderiyle baş başa bırakmak “Ey Musa! Biz o şehre asla girmeyeceğiz. İşte Rabbin ve sen, gidin savaşın!” demekten ne kadar farklıdır acaba?
İslâm tarihi boyunca bazı şehirler her zaman için belirleyici olmuştur. O şehre bakarak bir çağın, bir neslin dramını veya saadetini görebilmek mümkündür. Kudüs bu şehirlerin başında gelir. İstila edildiği, yakılıp yıkıldığı, esir alındığı günlerde Müslümanlar da ya istila edilmişler ya yakılıp yıkılmışlar ya da esir alınmışlardır veya dünya genelindeki hâkimiyetlerini kaybetmişler yahut da kaybetmeye başlamışlardır.
Kudüs emanet bir şehirdir; öyle ki başta Efendimiz Muhammed Mustafa (s.a.v.) olmak üzere bütün nebilerin, resullerin, İbrahimlerin, Musaların, Davutların, Süleyman ve İsaların emanetidir.
Emanete liyakat ve sadakat göstermek sadece yakınmak veya hüzünlenmekle olmaz. Dinî, ahlâkî, fikrî, siyasî ve ekonomik güç toplamakla, gerektiğinde canı, malı ve namusu pahasına onu korumakla olur. Kudüs, mukaddes bir emanettir, emanete sadakat de mümin olmanın gereğidir. Bugün İslâm dünyasının içinde bulunduğu hâl içler acısıdır. Din, ahlâk, namus, iffet, emanet, sadakat neredeyse terk edilmiş gibidir.
Bu hepten Batı'nın ve batıl düşüncenin gücünden kaynaklanmamaktadır. Asıl mesele Müslümanların kendilerine miras ve emanet olarak bırakılan değerlere hakkıyla sahip olamamasıdır. Sebeplerin bahane ve mazeretleri söylenebilir ama hiçbiri bizi aklamaz, tam olarak haklı çıkarmaz.
Şunu bilmek lazımdır ki ne geliyorsa başımıza, kendi ellerimizle ettiklerimizdendir.
− Suçlu hep biz miyiz?
− Hırsızın hiç mi suçu yok?
Hayır, suçlu hep biz değiliz, hırsızın suçu çoktur, maksadımız kendimizi günah keçisi yapmak da değildir, lakin bizim meselenin kendimize dönük yanlarına bakma zorunluluğumuz vardır. Aksi takdirde suçu başkalarına atma kolaycılığına kaçmış oluruz ki bu da payımıza düşen hisseyi alamamak demektir.




