ÖLÜLER EVİNE YOLCULUK
Medeniyet Yöneticisi · 11.08.2020 · 7 dk. okuma · Güncellendi 22.08.2026İlk eserler, yazarın akacağı uzun soluklu mecrayı göstermesi açısından büyük önem taşır. Bu tespit her zaman için doğru olmayabilir ama genel manada bir doğruya işaret eder. Yazarın hayata bakışını, düşünce evrenini, dile hâkimiyetini, felsefesini, derinlik ve boyutunu, ayak izlerini o eser üzerinden okuyabilmek üç aşağı beş yukarı mümkündür.
Yazar, yazın hayatı boyunca zaman zaman kırılmalar ve kıvrılmalar yaşar tabii ki, düşünce ufuklarında dolaşırken çok ciddi değişimler geçirebilir, algı ve anlayışında yenilikler yapabilir; eşya, mekân ve zamanla kurduğu bağda yeni yol haritaları belirleyebilir, bütün bunlar pekâlâ mümkündür fakat yine de yazarın ilk özünden, ilk beninden, aurasından tamamen kopması mümkün değildir.
İlk eserler bu yönüyle ilk göz ağrısıdır yazarın, kıymetine paha biçilmez. Sonraki yıllarda bile ondaki tını, renk, zevk, algı ve estetik değerler bazen açıktan bazen siluet halinde kendini hep belli eder.
Ölüler Evine Yolculuk kitabı da Ahmet Güney’in ilk eseri, ilk göz ağrısı. Eser, geçtiğimiz ayda KDY yayınlarından çıkıp raflardaki yerini aldı.
Sekiz ayrı öyküden oluşuyor eser. Her bir öykü yazarın farklı bir özelliğini ortaya koyuyor. Kitaba hâkim olan dil ve üslup, akıllara Orhan Kemal, Mustafa Kutlu, Peyami Safa ve Yaşar Kemal’den Jorge Luis Borges, Dostoyevski, Bacon, Virginia Woolf ve Agatha Christie’ye kadar daha pek çok yerli ve yabancı yazarı getiriyor. Yer yer tercih ettiği kısa cümlelerle en girift meseleleri anlatmaya çalışma tarzında İngiliz ve Amerikan edebiyatının önemli temsilcilerinin de etkisinin olduğunu söylemek yanlış olmasa gerektir. Öykülerin son derece zengin ve güçlü bir damardan beslendiği açık. Her bir öykü o ana damardan sızıp kendine ayrı bir yol çizen ince damarlara tekabül ediyor.
Hemen ifade etmek gerekir ki etkilenme, onu taklide düşürmüyor, yazarda kimlik ve üslup kaybını getirmiyor; aksine ona yatağında akmaya çalışan bir çayın nehre dönüşme mücadelesinin özgünlüğünü ve öz güvenini kazandırıyor. Yerli ve yabancı sanatçılar, avangart ve klasik eserler; yazarda yamalı bohça gibi durmanın çok ötesinde, sindirilmiş ve potada eritilmiş bir kıvamda bulunuyor.
Güney’in kahramanları çalınmış, ödünç alınmış, iğreti karakterler değil. Oldukça canlı ve inandırıcı karakterler hepsi de. Portresi yer yer ayrıntılı, yer yer hafif çizgilerle verilen karakterlerin hemen hepsi de toplumda bir gerçekliğe tekabül eder. Hiçbiri hayali, ütopik, zoraki bir kurgu gereği oluşturulmuş suni ve çöp karakter imajı çizmez. Bu da okurda öykülerin inandırıcılığını ve etkileyiciliğini artırır. Sağlam ve gerçekçi karakter imajı, zaman ve mekân çiftiyle de bir uyum içerisinde bulunur onda.
Güneyin öykülerinde zaman ve mekân çok canlıdır. Mekânlar bazen otantik bazen klasik bazen de modern hüviyet arz eder. Zaman da buna eşlik eder. Betimlemeler okuyucuyu sıkmaz, üst üste bindirilmiş, boşluk doldurma kabilinden zait betimlemelere yer verilmez, her bir tasvir usta bir tuvale atılmış estetik fırça darbeleri gibi durur öykülerin içinde.




