PEYGAMBER İKLİMİ

Peygamber Efendimizin örnekliği, model oluşu hayatımızın bütün ana çizgilerindeydi. Rabbimizle ilişkimizde, nefsimizle ilişkimizde, anne baba ilişkimizde, eşimizle, evlâtlarımızla, akrabalarımızla, komşularımızla, bütün mümin kardeşlerimizle ve cümle insanlarla ilişkimizde örneğimiz, modelimiz Rasul-i Ekrem Efendimizdi. Hep onun adımlarını izlemeye gayret edecektik. Onun asil sünnetini hayat haline getirmeye çaba sarf edecektik. Bu yolda gidebildiğimiz kadar gidecektik. Ama bu asla kolay değildi. Bilmek ve olmak arasında devasa mesafeler vardı. Bizim ki karıncanın Kâbe yolunda yürüyüşü misali olurdu. Gündeme aldığımız çizgi Efendimizin (a.s.) Rahman ı Rahim'le ilişkisiydi. Deryadan bir damla sunabilmekti.

Peygamber Efendimizin beş vaktini şerefli arkadaşları ve Hz. Aişe annemiz (r. anha) anlatıyorlardı. Ezan vakti girdiğinde Peygamber Efendimiz her şeyden kesilirdi. Gül yüzlerinde solgunluk oluşurdu. Huzura çıkmanın derin heyecan ve telaşı belirgin bir şekilde kendini gösterirdi. Namaza durduğunda ise o derin huşunun dışa yansıması olarak göğüs canibinden tencerede suyun kaynama sesi gibi ses gelirdi. Bütün varlığıyla Rabbani iklime girerdi. Ayetleri okurken harfleri saymak dahi mümkün olabilirdi. Peygamber Efendimiz ne zaman yorgun düşse hemen namaza dururdu. Ayetlerin ikliminde ezel ve ebed sultanı ile bir söyleşi olurdu. Rab kul ilişkisinin en yoğun ve en derin iklimiydi. Bir hadis-i şeriflerinde: “Şu iki rekât namazın verdiği lezzeti dünyanın tüm lezzetleri veremez.” buyuruyordu. Dünyanın bütün zorlukları, tüm yorgunlukları namazla izale oluyordu. Gönül namazla kendi yörüngesine oturuyordu.

Hz. Aişe annemiz (r. anha) anlatıyor: “Rasulullah yatsı namazından sonra sohbeti kısa tutardı, erken yatardı, ama kısa bir süre sonra kalkardı. Dışarıya çıkar uzun uzun gökyüzünü seyrederdi. Gökyüzünü seyrederken de gökyüzüyle ilgili ayetleri tane tane okurdu. “Kuşkusuz gökyüzünün ve yeryüzünün yaratılışında, gece ile gündüzün ardı ardına gelişinde akıl sahipleri için nice mesajlar, nice manalar vardır… “Onlar gökyüzünün ve yeryüzünün yaratılışını tefekkür ederler ve ‘Ey Rabbimiz! Sen hiçbir şeyi anlamsız olarak yaratmadın. Sen sübhansın, sen eşsizsin, senin eşin ve benzerin yoktur.” derler.” Bu ve benzeri ayetleri okurdu sonra içeri girer, abdestini alır ve namaza dururdu. Kıyamı çok uzun olurdu. Rükusu ve secdesi de çok uzun olurdu. Namazdan sonra tekrar istirahata çekilir ama yine boylu uyumazdı. Tekrar kalkar, dışarıya çıkar ve gökyüzünü temaşa ederdi, sonra abdestini alır ve namaza dururdu. Yine kıyamı, kıraatı, rükusu ve secdesi çok uzun olurdu.” diyordu.

Peygamber Efendimizin geceleri muhteşemdi. Gecelerini sevgiliyle söyleşi halinde değerlendirirdi. Rahman-ı Rahim'in rahmetinin kuşatmasında olurdu. Onun şerefli arkadaşlarının hallerini, hayatlarını okuyorduk. Medine-i Münevvere'de geceleyin evlerden sesler gelirdi. Bu sesler Kur’ân-ı Kerim okuyanların sesiydi. Onun şerefli arkadaşları onun ikliminden aldığı ruhla geceleri ayetlerin iklimine girerlerdi.

Kulun derdi varoluş sırrıydı. Rabb-i Rahim'ine yönelmesiydi. Esmasıyla onu tanımasıydı. Ayetlerle yükselmesiydi. Onun zikriyle hemhal olmasıydı. Ona kulluk etmenin kıvamına varmasıydı. En büyük huzurun onun rahmet iklimine vasıl olmasıydı. Kalbindeki en tatlı duyuş Rahman-ı Rahim'di. En derin ürperti Zat-ı Kerim'di. En derin sevgi ezel ve ebed sultanınaydı.

Enfal Suresi'nin ikinci, üçüncü ve dördüncü ayetlerinde: “Onlar öyle müminlerdir ki, Allah zikredildiği zaman kalpleri ürperir, titrer. Allahın ayetleri okunduğunda imanları dalga dalga büyür. Onlar yalnızca Allah'a dayanırlar, tevekkül ederler. Onlar namazlarını dosdoğru kılarlar ve kendilerine rızık olarak verdiğimizden infak ederler. Onlar gerçek müminlerdir. Onlar için Rableri indinde nice dereceler, bağışlanma ve tü kenmez bir rızık vardır.” buyruluyor.

Ümmet Allah Rasulü'nün yolunda yürüyordu. Kimileri salih müminlerdi. İmanları gürül gürüldü. Kimileri zaman zaman savruluyordu ama onun açtığı ana yolda yürüyorlardı. Tökezleseler de düşseler de o yolun yolcularıydılar. Kimileri dünya vurgunu yemişlerdi. Derin yaralar almışlardı. Peygamber varisleri olan âlimlerden uzaklarda kalmışlardı. Bilgilenme imkânından mahrum düşmüşlerdi. Ama bütün zafiyetlere rağmen onun açtığı yoldan yürüyorlardı. Bin bir yara bere içinde savrula savrula da olsa onun peşindeydiler. Ümmet onun arkasından yürüyordu... Ta kıyamet sabahına kadar…

Bekir Sağlam