TARİH NİÇİN TEKERRÜR EDER?

Emperyalist Batılı devletlerin güttüğü uluslararası siyasetin tek amacının, Müslüman devletleri ve milletleri yekdiğeri aleyhine kışkırtarak birbirine düşürmek olduğu hiçbir zaman unutulmaması gerekmektedir. Dünya Müslümanların maruz kaldığı bu acı durumu dikkate almayan, düşünmeyen, bu gibi haberleri sadece haber kuşaklarında izleyip de sıradan bir olay gibi telakki eden, dünyanın hangi köşesinde olursa olsun bir Müslümanın hüznüyle, gamıyla duygulanmayan Müslümanlar; Müslümanca ve insanca tavır sergilemekten çok uzaktırlar. Müslümanlar arasındaki bu duygusuzluk, bu hissizlik ve birbirine karşı yabancılık ne zamana kadar devam ederse Müslümanlar o zamana kadar bu gibi işgal ve sömürüye maruz kalırlar.

Fıtratında sömürgecilik yatan emperyalist Batı, dünya Müslümanlarının özellikle son iki asırdır sergiledikleri bu perişan manzarayı kendilerine davetiye olarak algılamakta ve “medeniyet götürme” iddiasıyla İslâm coğrafyalarını işgal etmektedir. 20. yüzyılın ilk çeyreğinde tüm Osmanlı coğrafyasında yaşandığı gibi, son çeyrekte Afganistan, Irak ve Suriye fiilî işgallere sahne olmuş İslâm coğrafyalarıdır. Önce Rusya, ardından Amerika'nın aynı gerekçelerle girdiği Afganistan'a medeniyetin kırıntısını dahi götürmeyen işgalciler, ülke yönetimini her defasında işbirlikçilerine tevdi edip vekâlet yoluyla ülkenin zenginliklerini sömürmeyi ve kültürünü ifsat etmeyi hedeflemişlerdir. Nitekim yaklaşık on yıl süren savaş ve işgalin ardından Rusya; yirmi yıl süren savaş ve işgalin ardından ABD Afganistan'a felaket ve kaostan başka bir şey bırakmamıştır. Bu durumdan sömürgeciler kadar hatta daha fazla sorumlu tutulması gerekenler dünya Müslümanlarıdır.

Dünya Müslümanları Kur’ân-ı Kerim'in ifadesiyle “Ancak mü'minler kardeştir.” düsturunu özümseyerek kardeşliğin gereğini hayata geçirebilmiş olsalardı, “Doğudaki Müslümanın acısını batıdaki Müslüman hissetmeli.” buyruğunu kendilerine ilke edinselerdi bu vahim ve perişan hâlin yaşanması söz konusu olmazdı. Yeryüzünde adaletin daim olması Müslümanların birlik ve beraberliğine ve birbirlerini sevmelerine bağlıdır. İslâm dini bunu emrettiği gibi tüm tecrübeler de bunu göstermektedir. Dünya Müslümanları birbirleriyle çekişmeyi, didişmeyi bırakmalı, toplumda dinî ve millî bir sevginin oluşmasına bütün güçleriyle çalışmalıdır. Bu yolda çalışmayan, birbirini sevmeyen milletlerin ve ümmetlerin yok olduğunun birinci şahidi Kur’ân'dır. Mazi bunun örnekleriyle doludur. Daima maziye bakmalı ve ibret alınmalıdır.

Balkanlardan Hicaz'a, Fas'tan Afganistan'a, Orta Asya'dan Güney Afrika'ya kadar tüm İslâm coğrafyalarında yaşanan ve emperyalist Batılı devletler eliyle gerçekleşen işgal ve felaketlerin mükerreren tekrar eden süreçlerden kaynaklandığı açıkça görülmektedir. Müslümanların kendi aralarında tesis edemediği toplumsal birlikteliği Batı'dan beklemeleri, asırları kuşatan İslâm medeniyetini görmezden gelip yabancı kültür ve medeniyetten medet ummaları yürekler acısı bir durumdur. Tarihin tekerrür eden sayfaları bunun örnekleriyle doludur. “Gâvurdan dost olmaz.” özdeyişi yabana atılacak bir cümle değildir. Dostluk başka, insanlık paydasında karşılıklı çıkar ilişkisi çerçevesinde diyalog kurmak başka şeylerdir.

Dün Osmanlı coğrafyasında, bugün ise Afganistan'da, Irak'ta, Suriye'de, Yemen'de ve diğer Müslüman coğrafyalarda yaşananlar, sünnetullahın sosyal yasaları gereği tekerrür edip durmaktadır. Millî Şair Akif'in dediği gibi ibret alınsaydı tekerrür etmezdi. Netice itibarıyla Avrupa'dan medeniyet beklemenin beyhudeliği dikkate alınarak tarihin tekerrür tokadına her defasında daha büyük bir acıyla maruz kalmamak için Müslüman coğrafyalarda toplumsal birlikteliğin diğer bir ifadeyle fikirde ve eylemde birlik ve beraberliğin sağlanması gerekmektedir.

Hasan Yıldız