YÂ KAHHÂR
Medeniyet Yöneticisi · 21.11.2016 · 4 dk. okuma · Güncellendi 22.08.2026
Sabah iyice ayaz kesmişti. Efil efil esiyordu rüzgâr. Gündüz bile zor ısınan çadırımız, buz kesmişti âdeta. Bombalarla harabeye dönen evimizi terk ettikten sonra gelip sığındığımız bu çadır, kendini bile zor ısıtıyordu. On yaşına girdiğim ilk gün bize bu çadırı göstermişlerdi. Üç kişinin zor sığdığı bu küçücük çadırda beş kişi kalmak zorundaydık.
Beş yaşındaki Ahmet ile üç yaşındaki Zehra ile beraber üç kardeş bir yatakta, birbirimize iyice sokularak yatıyor, ısınmaya çalışıyorduk. Sanki bir an birbirimizden ayrılsak bir daha hiç kavuşamayacakmışız gibi bir duygu sarmıştı benliğimi. Böyle olunca daha da sıkı sarılıyordum kardeşlerime. Annem, en küçük kardeşimle hemen yanımızdaki yatakta yatıyordu.
O sabah da herkesten önce uyanmıştım, annem ve kardeşlerin hâlâ uyuyorlardı. Geceleri ne zaman uyansam annemi; yatağına oturmuş, başını iki elinin arasına almış görürdüm. Uyuyamıyordu demek ki geceleri. Bir sabah ekmek almak için evden çıkıp dönmeyen, dönemeyen babamı düşünüyordu eminim. Bir de dört küçük çocuğa nasıl bakacağını…
Yine böyle buz gibi bir sabahtı. Sofrada, annemin zar zor bulduğu bir avuç mercimekle yaptığı çorbanın yanında yemek için ekmek alacaktı babam. Soğuğu iliklerine kadar geçiren eski püskü kabanını üstüne geçirmiş ve kaybolmuştu puslu havanın içinde. Ama olmadı işte… Gelemedi… Ekmek almak için gittiği fırın toz duman olmuştu. Alamamıştı ekmeği, doyuramamıştı yetim kalacak yavrularını. Otuz üçünde kavuşmuştu Rabbine. Hiç çıkmıyor aklımdan, annem nasıl unutsun ki?
Kimseyi rahatsız etmeden kim bilir hangi hayırseverin gönderdiği montumu üzerime alıp dışarı çıkmıştım ben de. Tıpkı babam gibi… Gökyüzünün maviliğini saklayan kara bulutların ardından tek tük yıldızlar görünüyordu hâlâ. Yakmaya bulamadığımız kömürlerin tüm karalığını çalan bulutlar, havanın daha da soğuyacağını haber veriyordu. Biraz daha üşüyecektik, biraz daha zorluk çekecektik. Bir şey yapmasam donacağı kesin olan ellerimi cebime koyup çadırların arasında dolaşmaya başladım. Kimsecikler yoktu ortalıkta.
Akşam yağan şiddetli yağmurla çamur deryasına dönmüştü her yer. Sabahın ayazında tepeciklere dönüşmüştü çamur. Gizlemeye gücü yetmeyen ayakkabılarımdan çıkan parmaklarım, bu tepeciklere her çarptığında ince bir sızı hissediyordum. Gerçi diğer acıların yanında hiçbir önemi yoktu. Ama yine de acıyordu işte. Biraz su alıp dinecektim hemen. Hem abdest alacaktım hem de kalmışsa mercimek, bir tas çorba pişirirdi annem. Üşüye üşüye çeşmeye doğru gidiyordum. Nereden geldiğini anlamadığım bir ses: - Muhammed, nereye gidiyorsun böyle oğlum?
Sesin geldiği yönü bulmak için sağa sola baktım. Kimseler yoktu. Sonra üç çadır ötemizde kalan Rıza Amca’yı gördüm. Bitkin görünüyordu. O da babam gibi talihsiz bir olayda kaybetmişti sağ bacağını. Bombalardan nasibini almış bir hastanenin yıkık dökük ameliyathanesinde kesmişlerdi bacağını. Koltuk değneği niyetine kullandığı bir ağaç parçasına dayana dayana bana doğru yürümeye çalışıyordu.




